Fascynacja bluesem zawiodla go do Londynu, jezdzil tam sluchac elektrycznego bluesa granego w niewielkich klubach. ¦piac w parku chodzil na koncerty do slynnego Marquee, na Oxford Street, gdzie zetknal sie z Alexisem Cornerem i The Blues Incorporated. Pierwsze doswiadczenia zdobywal jako czlonek grupy rhytm'n'bluesowej The Roosters, pracowal w tym czasie jako robotnik budowlany. W zespole tym wystepowal Tom McGuinness, pozniejszy czlonek grupy Manfreda Manna i The Blues Band. Clapton gral w The Roosters przez osiem miesiecy, a nastepnie razem z McGinnessem przeszedl do zespolu Casey Jones And The Engineers. W 1963 roku zostal zwerbowany do znanej grupy The Yardbirds na miejsce gitarzysty Tony'ego Tophama. Z tego okresu nie zachowaly sie niestety zadne nagrania.

Od tego momentu Eric Clapton zaczyna byc rozpoznawany przez fanow bluesa, a jego slawa zaczyna szybko rosnac. The Yardbirds mieli swoja baze w klubie Crawdaddy. Wlascicielem klubu byl Giorgio Gomelsky wspolpracujacy z grupa The Rolling Stones. Gdy wyplyneli oni na szersze wody ich miejsce w Crowdaddy zajeli The Yardbirds. W tym czasie do Claptona przylgnal przydomek "Slowhand" (powolna reka). Styl The Yardbirds oparty na klasycznym chicagowskim rhytm'n'bluesie szybko zdobywal wiernych fanow, a Clapton stawal sie stopniowo najwazniejsza postacia w zespole. Zespol nagrywa dwa single: I "Wish You Would" i "Good Morning Little Schoolgirl" i album "Five Live Yardbirds" w 1964 roku. Longplay, nagrany w czasie wystepow grupy w klubie Marquee doskonale odtworzyl emocje muzykow, czerpiacych wiele radosci z grania. Podczas swojego pobytu w Anglii murzyñski bluesman Sonny Boy Williamson wybral The Yardbirds na jako swoj zespol akompaniujacy. Nagrania z Williamsonem ukazaly sie pozniej na plycie "Sonny Boy Williamson And The Yardbirds". Po pierwszych wiekszych sukcesach koledzy z zespolu postanowili skierowac sie w strone bardziej przebojowych nagrañ. Clapton nie zgadzal sie z kierunkiem obranym przez zespol. W 1965 roku po 18 miesiacach wspolpracy i po nagraniu trzeciego singla "For your Love" opuszcza zespol. Warto odnotowac, ze na stronie "B" tego singla znalazla sie pierwsza opublikowana, instrumentalna kompozycja Claptona "Got To Hurry".

Od maja 1965 roku do czerwca 1966 roku Eric Clapton wystepuje w The Bluesbreakers Johna Mayalla. Zespol Johna Mayalla uwazany byl za jeden z najlepszych zespolow bluesowych, a sam Mayall nazywany byl "ojcem brytyjskiego bluesa". Mayall mial niezwykle szczescie do odkrywania talentow muzycznych. Przez rozne wcielenia Bluesbreakers przewinela sie cala armia pozniejszych slaw muzyki bluesowej i rockowej (Keef Hartjey, Jack Bruce, Peter Green, John McVie, Mick Fleetwood, Ansley Dunbar, Mick Taylor, Dick Heckstall-Smith, John Hiseman i inni). W Bluesbreakers wystepowalo wielu wspanialych gitarzystow, nic wiec dziwnego, ze w tym gronie rozblysla takze gwiazda Claptona. Muzycznie to bylo to, czego szukal wtedy nasz bohater. Mogl pograzyc sie w swojej ukochanej muzyce, majac u boku doborowe towarzystwo. Trasy koncertowe stanowily pasmo sukcesow, a slawa Claptona wciaz rosla. Jakim magnesem stalo sie jego nazwisko swiadczy tytul jedynej plyty nagranej przez artyste z Mayallem. W 1966 roku ukazuje sie album "John Mayall with Eric Clapton", ktory jest klasykiem bialego bluesa. Znalazly sie na nim wspaniale i stylowo zagrane kompozycje miedzy innymi: "Hideway" i "Ramblin' On My Mind".

W czasie wspolpracy z Bluesbreakers Eric Clapton miewal male epizody uboczne. Mozna tu wymienic trase koncertowa po Grecji zorganizowana przez Claptona pod szyldem The Gladns, ktora zakoñczyla sie kompletna katastrofa (z przyczyn organizacyjno-alkoholowych). Nastepnym epizodem byla sesja nagraniowa zespolu The Powerhouse w ktorej wzieli udzial tacy muzycy jak: Steve Winwood i Jack Bruce. Nawiazanie znajomosci z tymi muzykami zaowocuje w niedalekiej przyszlosci dwoma znakomitymi zespolami. Widzac olbrzymie mozliwosci, jakie moze dac wspolna praca z Bruce'm, Clapton postanawia opuscic Bluesbreakers. 19. lipca 2003 roku odbyl sie koncert Johna Mayalla i zaproszonych przyjaciol, a wsrod nich pojawil sie Clapton. Koncert mial miejsce w King's Dock Arena w Liverpoolu. Wspoltworca brytyjskiej sceny bluesowej John Mayall wraz z przyjaciolmi swietowal na scenie swoje siedemdziesiate urodziny. Wykonano dwadziescia utworow, w tym wiele klasycznych juz pozycji z dorobku szacownego jubilata. Eric wystapil w polowie wykonywanych utworow. W dwoch pelnil role glownego wokalisty, w innych wykonywal partie solowe na gitarze. 2. czerwca 2003 w Apollo Theater w Nowym Yorku odbyl sie uroczysty koncert "Blowin' The Blues Away". Hold bluesowi zlozyli oprocz Claptona miedzy innymi: Ray Charles, B.B. King, Willie Nelson, Wynton Marsalis i inni. Eric Clapton wykonal "I'm Not Rough" i "Nobody Knows You When You're Down and Out". W duecie z B.B. Kingiem wykonal "Ev'ry Day (I Have the Blues)"

W lecie 1966 powstal CREAM, formacja bluesowa o wysokim poziomie techniczym, basista zostal Jack Bruce, a perkusista Ginger Baker. Ostre, pelne wyrafinowania, ciagnace sie improwizacje bluesowe sa potwierdzeniem ich wszechstronnie rozwinietych zdolnosci muzycznych. Nagrali wiele plyt, ktore mialy ogromny wplyw na rozwoj hard rocka: "Fresh Cream (1966), "Disraeli Gears" (1967), "Wheels Of Fire" (1968), "Goodbye" (1969), "Live Cream, Vol I" (1970) i "Live Cream, Vol II" (1972). W tym samym czasie Eric Clapton wspolpracowal tez z The Beatles, przy nagrywaniu "White Album", dajac solowy popis gitarowy w utworze "While My Guitar Gently Weeps". Zabronil umieszczenia swego nazwiska w spisie wykonawcow, dajac tym samym dowod ogromnej skromnosci. W lutym 1969 roku, z inicjatywy Roberta Stigwooda, powstala grupa Blind Faith. W jej sklad weszli: Eric Clapton, Stevie Winwood, Rik Grech i Ginger Baker. Stigwood po roku odszedl, a Clapton, nieco tym rozczarowany, opuscil zespol i przylaczyl sie do formacji Johna Lennona - Plastic Ono Band. Efektem tej wspolpracy byla plyta "Live Peace in Toronto". Zanim Clapton zdecydowal sie na solowe wystepy, gral rowniez z Delaney & Bonnie.

W 1970 roku nagral swoja pierwsza solowa plyte pt. "Eric Clapton". W realizacji towarzyszyli mu wspaniali muzycy, z ktorymi pozniej zalozyl grupe Derek & The Dominos. Zaprosil do wspolpracy Duane'a Allmana, a pamiatka po tej formacji sa plyty "Layla and Other Assorted Love Songs" oraz koncertowy krazek "In Concert". W tym okresie nagrywal rowniez razem ze Stephenem Stillsem i ex-Beatlesem Georgem Harrisonem, z ktorym zrealizowal potrojny album "All Things Must Pass". Clapton mial wtedy problemy narkotykowe. Kobieta, z ktora zwiazal sie emocjonalnie, byla zona Harrisona, jego najlepszego przyjaciela (zadedykowal jej piosenke "Layla"). Clapton doprowadzil sie do upadku psychicznego i fizycznego i przysporzyl sobie ogromnych klopotow finansowych. Wobec takiego stanu rzeczy, psychoterapeuta doradzil mu rozpoczecie wszystkiego od nowa. Zalecil wykonywanie cwiczeñ introspekcyjnych i wyciszajacych. Clapton powrocil do swojego domu w Surrey i jedynie okazjonalnie grywal na gitarze. Od czasu do czasu pracowal jako muzyk sesyjny z takimi wykonawcami, jak John Lennon i Yoko Ono, Dr. John i Leon Russel, towarzyszac im na koncercie w Bangladeszu.

W 1972 roku wycofal sie ze swiata muzyki i zaszyl sie w swoim domu w Stanach Zjednoczonych. Na szczescie, przede wszystkim dzieki pomocy i duchowemu wsparciu takich przyjaciol jak Pete Townshend, nie trwalo to dlugo.

13 stycznia 1973 roku Clapton dal koncert w londyñskim Rainbow, a muzykami towarzyszacymi byli m.in. sam Townshend, Stevie Winwood, Jim Capaldi czy Ron Wood. Przywrocony swiatu i muzyce, pelen nowej radosci zycia, nagral plyte z Howlingiem Wolfem. Zalozyl nowa grupe, z ktora zrealizowal "461 Ocean Boulevard". Powrocil do swego eleganckiego stylu i calkowicie odcial sie od swej ponurej przeszlosci.

Do zespolu Erica dolaczyl amerykañski piosenkarz Marcy Levy, pracujacy przy nagrywaniu wielu longplayow: "There's One in Every Crowd", "No Reason to Cry", "E.C. Was Here" i inne. Ich wspolne utwory kokietuja sluchaczy muzyka w stylu pop, piosenkami wrecz banalnymi, choc niewatpliwie przebojowymi (np. "Lay Down, Sally"). Plyty te wywolaly fale krytyki ze strony tych, ktorzy pamietali jeszcze charyzmatyczna tworczosc Claptona. Trzeba jednak zaznaczyc, ze lata osiemdziesiate przyniosly, obok komercyjnych nagrañ, rowniez takie rodzynki, jak wspanialy album "August" (1987), z utworami w rodzaju "Behind The Mask". Sa one dowodem na to, ze blues zakorzenil sie gleboko w sercu Claptona, i ze potrafi on stworzyc prawdziwe bluesowe arcydziela. Niestety, nie zostaly mu oszczedzone tragiczne przezycia (jego piecioletni synek Conor wypadl z drapacza chmur na Manhattanie). Napisal przez to piosenke "Tears In Heaven". Nalezy wspomniec, ze Claptonowi przyznano siedem nagrod Grammy, m.in. dla najlepszego wokalisty, za nagranie najlepszej plyty i za skomponowanie piosenki "Tears in Heaven" (krazek "Unplugged", na ktorym sie ona znalazla, otrzymal nominacje na najlepszy album roku).

Od tej pory jego kariera przebiega spokojnym rytmem, opierajac sie na reputacji, ktora wedlug samego artysty, troche go przerosla. W roku 2000 nagral plyte z B.B. Kingiem pt. "Riding With The King". Znalazlo sie na niej 12 utworow, przede wszystkim standardy (m.in. "Three O'Clock Blues" i "Key To The Highway").
W roku 2002 ukazal sie album "Reptile". Zawiera on jak zwykle bluesy i bluesowate potworki, jak rowniez covery. Clapton nagral swoja wersje utworu Raya Charlesa "Come Back Baby", przerobil nieco "Travelin' Light" J. J. Cale'a, "I Ain't Gonna Stand For It" Stevie Wondera, uslyszymy tez standard "I Want A Little Girl". Ogolnie plyta nie jest tak swietna jak poprzednie, ma raczej zabarwienie country, tak troche, ale ma to swoj urok. Jednak nie wszystkim moze sie to spodobac. Plyta nie osiagnela wiekszego sukcesu komercyjnego.