Juz wczesniej, w roku 1925, pragnac wzmocnic dzwiek gitary, Beauchamp eksperymentowal, niestety bezowocnie, z igla gramofonu. Wynaleziony przez niego i pozniej opatentowany przetwornik zostal uzyty w pierwszej gitarze elektrycznej. Zostala ona zbudowana w ciagu jednego wieczoru przez przyjaciela Beauchampa, Paula Bartha, lutnika pracujacego dla National, na tym samym kuchennym stole, przy ktorym pracowal Boauchamp. Z prototypem pierwszej gitary elektrycznej nazwanej "patelnia" (The Frying Pan) wynalazcy udali sie do Adolpha Rickenbackera i namowili go do wspolpracy przy produkcji instrumentu. Ze wzgledu na powszechnie znane nazwisko (byl on kuzynem asa lotnictwa z czasow pierwszej wojny swiatowej, Eddiego Rickenbackera) firme nazwano Rickenbacker. Firma pozniej produkowala do dzis bardzo cenione gitary basowe. "Patelnia" okazala sie wielkim sukcesem, choc stosowano ja prawie wylacznie jako gitare hawajska. Sukces gitary The Frying Pan zachecil innych producentow do podobnych przedsiewziec. Producent instrumentow muzycznych, Gibson, stworzyl zespol pracujacy nad konstrukcja przetwornika podobnego do tego Beauchampa. W wyniku prac w 1935 powstala slynna gitara elektryczna ES-150 (od Electric Spanish Guitar). Byla to gitara z pudlem rezonansowym, z charakterystycznymi dla instrumentow smyczkowych otworami po obu stronach nasady gryfu. Posiadala tez zestaw przetwornikow nowej konstrukcji.

Gitara osiagnela wielka popularnosc. Od poczatku sprzedawala sie bardzo dobrze w duzych ilosciach. Jednym z pierwszych posiadaczy byl Charlie Christian, gitarzysta big bandu Benny Goodmana. Praktycznie z dnia na dzieñ awansowal na frontmana w orkiestrze, definiujac brzmienie gitary jazzowej na cale nastepne dziesieciolecie. Mimo niewatpliwego sukcesu, ES-150 sprawiala pewne problemy: powstawaly niepozadane wibracje, przydzwieki, sprzezenia zwrotne i inne wady dzwieku. Inzynierowie Gibsona mieli problemy z identyfikacja ich zrodel.

Nieoczekiwane rozwiazanie przedstawil wynalazca i gitarzysta Les Paul. Jego pomyslem byla gitara pozbawiona pudla rezonansowego. Les Paul nazwal ja The Log, czyli belka, lub deska. Co prawda na frontowej czesci znalazly sie otwory podobne do takich jak w ES-150, lecz byly to tylko atrapy. Dla Gibsona takie rozwiazanie okazalo sie zbyt radykalne i projekt zostal zarzucony. Energia konstruktorow Gibsona zostala skierowana w kierunku ulepszenia ES-150.

Podobnych skrupulow nie mial inny producent gitar, Leo Fender. W 1949 zadebiutowal na rynku pierwsza komercyjna gitara bez pudla rezonansowego, poczatkowo zwana Esquire. Pozniej nazwe zmieniono na Broadcaster, by ostatecznie nazwac ja Telecaster. Gitara ta posiadajaca dwa zestawy przetwornikow i trojpozycyjny przelacznik wybierajacy przetwornik lub ich kombinacje i potencjometry - jest produkowana do dzis praktycznie w niezmienionej formie. Telecaster, wygodny w grze, stal sie gitara popularna wsrod muzykow jazzowych i country, a od polowy lat piecdziesiatych takze rock-and-rollowych.

Gibson, przekonany sukcesem Fendera, zdecydowal sie wrocic do pomyslu gitary bez pudla. Do wspolpracy zaprosil wczesniejszego pomyslodawce i tak powstal w 1952 jeden z najslynniejszych i produkowany do dzis modeli, ktorego nazwa uhonorowala wynalazce, Gibsona Les Paula. Gitara Les Paul cechowala sie cieplym i lagodnym brzmieniem i byla bardzo wygodna w grze. Wkrotce tez mimo jej wygorowanej ceny stala sie bardzo popularna.

Gibson ostatecznie poradzil sobie tez z problemami gitary ES. Jej nowy model ES-355, ze zmniejszonym pudlem (polpudlem), zostal rozslawiony przez prekursora rock'n'rolla Chucka Berry'ego.

W poczatku lat szescdziesiatych pojawila sie gitara, ktora pobila pozniej popularnoscia wszystkie wczesniejsze. W pierwszych latach produkcji uwazana byla jednak za model tañszy i mniej profesjonalny od np. Jaguara - bylo to rozwiniecie Fendera Telecastera, model Stratocaster. Gitara posiadala trzy zestawy przetwornikow, ktore mogly byc uruchamiane w pieciu kombinacjach. Ze wzgledu na swa cene, jak i wyjatkowa elastycznosc ksztaltowania dzwieku stala sie najczesciej wybierana gitara. Fender sprzedal jej setki tysiecy. Nikt nie policzy ilosci klonow idacych zapewne w miliony. Tym, kim dla ES-155 byl Charlie Christian i dla ES-355 Chuck Berry, dla Stratocastera zostal Jimi Hendrix.

Ciekawe sa losy gitar Gibsona Flying-V (Latajace V), Explorera oraz Moderne. Gdy nastapila ich premiera w 1962 gitary trafily w "proznie". Dopiero ponad dziesiec lat pozniej doceniony zostal ich futurystyczny ksztalt i ostre brzmienie. Staly sie potem nieodlacznym atrybutem muzyki heavy metal. Na rynek podzielony pomiedzy gitary Gibsona i Fendera udalo sie wedrzec tylko instrumentom Gretcha i Ibaneza. Temu ostatniemu glownie dzieki nowemu pokoleniu muzykow.